Mijn eerste herinnering is over eten. De hap van tomaat met chocoladepasta op m’n vijfde prikkelde een nieuwsgierigheid die me vanaf dat moment niet meer losliet. Waarom is een tomaat lekker en chocoladepasta lekker, maar zijn ze samen vies? Een gulzige gretigheid om alles te weten over ingrediënten, cuisines, technieken, keukengereedschap en de geschiedenis vormde me tot wie ik nu ben.

Na jarenlang oefenen, proeven en experimenteren wilde ik mezelf bewijzen in een professionele keuken van het hoogste niveau. Ik kon gelijk aan de slag als chef toetjes in een Michelin-sterrenkeuken. Daar kwam ik er al snel achter dat dit niet mijn stijl van koken was. Het was een goed geoliede machine maar verre van de naïeve, romantische verheerlijking van koken die ik hoopte dat het was.

Eten gaat voor mij juíst om die oneven stukjes gebakken aardappel - de afwisseling van romige, grote stukken en krokante kleintjes. Het aangebakken hoekstukje van de lasagne is waar men voor strijdt aan tafel. Een van de grote geneugten des levens is opdweilen van het pikante sap dat na het eten van een salade overblijft, met een gescheurd stuk brood. En dat eten wilde ik met mensen delen. Dus begon ik in 2012 met catering en enkele jaren later met recepten schrijven.

Koken kan zo alomvattend leuk en bevredigend zijn. En koken leer je het beste door het te doen. Ik schrijf de kookboeken om je het zelfvertrouwen en enthousiasme te geven om elke dag de keuken in te duiken. Want als je leert koken, kan je beter voor jezelf zorgen en liefde geven aan de mensen om je heen. En misschien wordt de wereld daar een beetje beter van. Zes kookboeken en een kindje later, is die missie alleen maar sterker geworden.

Catering is ontzettend leuk om te doen. Ik zie direct hoe lekker mensen iets vinden en dat geeft veel energie. Ik geef met de catering groente de hoofdrol die het verdient en kan zo hopelijk mensen inspireren om thuis de smaakcombinaties thuis te proberen - of om mij nog een keer in te schakelen!